Lieve Lou,

We zitten samen aan onze grote, lange tafel in de keuken. Jij op de kop – ik op wat eigenlijk meer de dagelijkse plek van je mama is. Wanneer ik deze brief begin te schrijven, ben je druk bezig een kleurprent in te kleuren voor je nieuwste goede vriend Sinterklaas. Of “stinke kaas” zoals je hem ook wel eens durft te noemen.

Ik betwijfel dat ik helemaal tot aan het einde van deze brief zal geraken vóór jij beslist dat het wel weer goed geweest is met al dat kleuren, en er dringend overgaan moet worden tot boekjes lezen, puzzelen of stickers kleven. Alle vaardigheden die je het afgelopen jaar geleerd hebt, wil je graag dagelijks etaleren in activiteiten die hooguit een kwartier duren. En liefst met een beetje hulp van iemand in de buurt, ongeacht of die nu een brief aan het schrijven is of niet. Ik verwacht de magische woorden “Papa komen” binnen een zin of zeven uit je mond te horen.

We zijn ondertussen aanbeland bij hoofdstuk twee, lieve Lou. Ik zou in herhaling kunnen vallen over het tempo waaraan we de nieuwe hoofdstukken aansnijden, maar ik weet nu al dat dat snel zou gaan vervelen. Dus laten we dat maar niet doen. Nochtans heb jij in deze fase van je leven niet meteen een groot probleem met herhaling. Je wordt het liefst voorgelezen uit dezelfde boekjes of speelt dagelijks dezelfde spelletjes. Typisch aan de tweede jaargang, wordt mij door meer ervaren ouders vaak goedkeurend toevertrouwd. Ik geloof het graag.

Maar goed, hoofdstuk twee dus. En hoe gek het ook klinkt: het is een hoofdstuk van “eersten” geworden. Wat nu volgt is een bloemlezing van al jouw eerste keren die we het voorbije jaar hebben mogen ervaren. Ik wil je alvast toevertrouwen dat het niet went, die “eerstes”, en dat me dat eigenlijk waanzinnig gelukkig maakt.

Het werd het jaar waarin je op veel vlakken reuzenstappen zette. Letterlijk: het jaar waarin je leerde stappen. Met je eerste voorzichtige pasjes – eerlijk waar – op onze nationale feestdag. Ik maak er graag van dat je geïnspireerd werd door het Nationaal Défilé waar we eerder die dag samen naar keken. Sinds afgelopen zomer leerde je vallen en opstaan, maar ook weer doorgaan. En tegelijkertijd leerde ik omgaan met het bijhorende gevoel van fierheid.

Het werd het jaar waarin je leerde spreken. Elke dag staan we versteld van de woorden die je uitkraamt, soms uit het niets, of hoe je de dingen die je ziet of hoort kan benoemen. Het ging van woord per woord (“bal”, “auto”, “krokodil”) naar zin per zin (“mama kom mi halen”) en vandaag zelfs naar lied per lied (“jongens, meisjes aan de kant … papa olifant”). Je vertelt of fluistert tegenwoordig hele verhalen die we – toegegeven – niet altijd helemaal begrijpen, maar die daarom des te meer ons hart vullen. Ik hoop dat je dat babbelplezier nooit kwijtgeraakt.

Het werd het jaar waarin je voor het eerst ook de daad voegde bij de mooie woorden “potje kaka doen”. Op de verjaardag van je meter dan nog. Je laat je duidelijk inspireren door de meer speciale dagen van het jaar voor één van je “eersten”, al betwijfel ik of je meter hier wel verder mee geassocieerd wil worden. Dat zal je ongetwijfeld beter begrijpen als de pipi-kaka-fase wat meer gepasseerd is, want voorlopig ben je enkel maar gefascineerd door je eigen potjeskakkunst. Terecht, hoor.

Het werd ook het jaar van de komkommer en de grootse opoffering die je fantastische mama daarmee maakte. Want toen bleek dat je op tijd en stond een schijfje komkommer wel kon smaken, was deze verbannen groente voor het eerst welkom in huis. Met grote porties liefde en een dichtgeknepen neus snijdt je mama voor jou regelmatig die groene, dunne schijven. Pas als je later de aversie van de Dehaes-familie voor komkommer leert kennen, zal je ook kunnen begrijpen hoe puur deze vorm van liefde eigenlijk is.

Zo zijn er nog talloze andere “eersten” gepasseerd dit jaar. Het werd bijvoorbeeld het jaar waarin je voor het eerst de zeedijk voortgeduwd werd in een gocart, of het jaar waarin je voor het eerst achter op de fiets zat. Het werd het jaar waarin we voor het eerst echt samen speelden in de tuin – liefst met veel water – of samen talloze blaadjes opkuisten in de herfst. In tegenstelling tot je vader ben je een kind dat graag buiten speelt en er niet vies van is om de handen vuil te maken. Ik zal het zelf maar toegeven. Het werd ook het jaar waarin je glijbanen en speeltuinen ontdekte en we er nu geen meer kunnen passeren zonder dat je ze in gebruik hebt genomen. En oh ja, zo werd het ook het jaar waarin we voor het eerst je koppigheid en gevoel voor drama hebben leren kennen. Jouw beurt nu om iets toe te geven.

Voor we het goed en wel beseften, mijn lieve Lou, kwamen we zo bij het einde van hoofdstuk twee. En moest je het je afvragen: je kleurprent was zes paragrafen geleden al “gedaan”. Terwijl je ondertussen in je keukentje pannenkoeken aan het maken bent voor Beer, denk ik nog na over mijn eigen symbolische komkommerdaad voor jou uit het afgelopen jaar. Het lijkt erop dat ik het niet zo tastbaar kan benoemen, maar misschien brengen de woorden uit deze brief mijn oneindige liefde ook enigszins over. Dat hoop ik in ieder geval met heel m’n hart.

Ik hou ontzettend veel van je.

Liefs,
Papa