Op 6 april 2024 stierf plots mijn grootvader.

Mijn opa, mijn peter, de pater familias van de omvangrijke familie Vuerinckx was plots niet meer.

Toen we het nieuws vernamen, had iedereen van onze familie zowat dezelfde reflex: iedereen die kon, iedereen die in het land was, haastte zich naar het huis van mijn grootouders.

Eénmaal daar toegekomen, ervaarde ik een bijzonder moment. Een moment waarop het gevoel van intens verdriet en mensenliefheid elkaar kruisten.

Dat moment, dat gevoel, heb ik proberen neer te schrijven in een laatste brief naar mijn grootvader.

Beste opa, beste peter

Het was een droevig maar tegelijk ook hartverwarmend tafereel, afgelopen zaterdagnamiddag. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen stroomden in kleine golven toe en verzamelden in en rond de keuken van Asseltveld 17. We omhelsden elkaar in ons verdriet, zeiden zacht lieve woorden. Tegen elkaar, tegen oma, tegen het besef dat jij van ons was heengegaan.

De keuken van Asseltveld 17 werd die dag meer dan ooit het decor waarin alles zich afspeelde. Het is een decor waarin we graag vertoeven en dat voor ons vertrouwd aanvoelt: met de vele foto’s van alle familieleden achter een veel te klein venstertje, met de vaste stockageplaatsen voor kranten, kalenders en allerlei paperassen, maar bovenal met de vaste plekken aan tafel voor jou en oma. Vaste plekken recht tegenover elkaar, in het midden van de tafel, in het epicentrum van het dagelijkse leven dat er plaatsvindt. Het is een decor dat voor ons al een eeuwigheid onveranderd lijkt. Bestand tegen de tand des tijds, zoals jij dat voor ons ook leek.

Opa, de keuken van Asseltveld 17 is voor de hele familie al jaar en dag een kloppend hart maar werd voor jou ook de plek waar je hart besliste te stoppen met kloppen.
Hoe bruut en hoe bedroevend dat ook is, ergens biedt die gedachte ons ook een vorm van troost. We kunnen namelijk moeilijk geloven dat er voor jou een mooiere plek zou zijn om te gaan, dan de plek waar je zoveel mooie momenten met je familie hebt beleefd.

Daar waar we samen regelmatig een stuk chocolade gateaux aten, of zelfs eens een volledige driekoningentaart. Daar waar je prutste met de batterijen van je hoorapparaat, om ons vervolgens te kunnen uithoren over onze studies of ons werk. Daar waar we van jou meermaals een Palm’ke voorgeschoteld kregen en éénmaal per jaar ook een palmtak, plechtig gewijd door meneer pastoor. Daar waar we leerden “wiezen” en met de kaarten spelen, en af en toe ook eens met oma haar voeten, altijd gevolgd door jouw kleine knipoog in onze richting.

Bedankt opa, voor al die fijne momenten en de mooie herinneringen die je ons gegeven hebt. We kunnen je beloven dat we in de keuken van Asseltveld 17 zullen blijven samenkomen, ook al zal je er gemist worden. Samen met oma zullen we er eten en drinken en met de kaarten spelen. We zullen er onze herinneringen aan jou koesteren en er de achterkleinkinderen vertellen over wie je was. Jij, als warme familiemens, zou het niet anders gewild hebben.

Beste opa, het was een droevig maar tegelijk ook hartverwarmend tafereel, afgelopen zaterdagnamiddag. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen stroomden in kleine golven toe en tussen onze tranen door aten we samen een boterham en verwarmden we ons hart, aan de tafel, in de keuken, op de plek waar eerder die dag een groot, prachtig, liefdevol hart stopte met kloppen.

Dag opa. Bedankt voor alles.