“Dag Gonda.”
“Dag Hendrik”, antwoordt ze. Meteen gevolgd door “Euhm, wat zeg ik nu? Thomas natuurlijk! Mannekes toch!” Dat ze de namen van de twee broers uit de Horststraat verwisselt, dat overkomt haar wel vaker. Al vanaf de eerste keren dat ik haar winkel betrad, vandaag zo’n 17 jaar geleden als ik het mij goed herinner. En ik durf voorspellen dat het haar zal blijven overkomen tot en met haar laatste werkdag, tot en met die eerste dag van de maand augustus. Want dat is wat er binnenkort staat te gebeuren ergens in een klein dorp, diep verscholen in het mooie Vlaams-Brabant. Gonda sluit. Gonda gaat op pensioen. Het is wereldnieuws in wat we als inwoners zelf een boerengat durven noemen. We zijn droevig en blij tegelijkertijd, en dat is altijd een bizarre gevoelscombinatie. Blij voor Gonda, voor het nieuwe leven en de mooie momenten die haar te wachten staan. Maar ook droevig voor ons, voor het grote gemis dat ongetwijfeld haar intrede zal maken wanneer de deuren van de winkel definitief gesloten worden.
Hier bij ons, in Rooi (Sint-Pieters-Rode), is Gonda een begrip. Wanneer er over Gonda gesproken wordt, dan moet de context duidelijk maken of het om de winkel gaat dan wel om haar persoon. Gonda is traditie in haar puurste vorm zoals die enkel in goed bewaarde boerendorpen nog bestaat. De enige winkel in het dorp, recht tegenover de kerk en schuin links van de feestzaal, op de kruising van de hoofdweg met het straatje van de dorpskapper en vlak tegenover de infoborden waarop de nieuwste evenementen wekelijks worden aangekondigd. Als de kerktoren er niet zou staan, dan zou je haast geloven dat de rest van het dorp rond die ene winkel gebouwd is. Het hart van Rooi, durf ik Gonda te noemen. En dan heb ik het niet zozeer over haar centrale ligging in het dorp, maar eerder over de rol die ze jarenlang met haar winkel voor ons vervuld heeft.
Gonda is onze kruidenierswinkel. Maar tegelijkertijd ook onze bakker. En onze beenhouwer. Onze persoonlijke minisupermarkt voor de kleine boodschappen en de grote babbels. Gonda heeft alles in haar winkel en als ze het toch niet heeft dan kom je binnen een paar dagen maar eens terug, want dan is het er in overvloed. Zo ging het bij mij met de Panini stickerrage, een tiental jaar geleden. Ik moet als kind zowat de enige klant geweest zijn die de voetbalstickers van haar kocht, waardoor ze ongetwijfeld met een hele hoop stickers is achtergebleven toen ik uitgekleefd was. Maar daar hechtte ze geen belang aan. Meermaals per week ging ik er langs, om mijn stickers te kopen en mijn gratis snoepje af te halen. Die Panini stickers heb ik er na mijn bevlieging niet meer gezien, maar de snoepjes worden er wel nog dagelijks uitgedeeld aan de kinderen van nu. Het is typerend voor hoe het er zoveel jaren later bij Gonda nog steeds aan toegaat. Aanvankelijk dankzij de stickers en de snoepjes, maar al gauw omwille van de aangename babbels en de spontane uiteenzettingen over die, dat of deze hebben we Gonda leren kennen. Iedereen in Rooi heeft zo’n persoonlijk verhaal waarin Gonda de hoofdrol speelt, en dat maakt van Gonda naast onze kruidenier, bakker, beenhouwer of minisupermarkt in de eerste plaats onze vriendin.
Gonda is een vriendin bij wie we met plezier plaats nemen op de barkrukken die deel uitmaken van het winkelinterieur om onze bestellingen door te geven en onze gesprekken te voeren. Maar helaas ook een vriendin van wie we binnenkort afscheid nemen, althans in de huidige winkelvorm. Na al die jaren van trouwe dienst mogen we daarover niet klagen, maar moeten we Gonda net bedanken. Op 1 augustus zal ik voor de laatste keer plaats nemen op één van de barkurken, en terwijl ik mijn bestelling doorgeef zal ik mijn vriendin Gonda bedanken. Ik zal haar bedanken om zolang het hart van Rooi te willen zijn. En ik zal haar zeggen dat ik haar nog vaak hoop tegen te komen in ons dorp. En dat ik haar dan zal begroeten met “Dag Gonda”. En dat ze dan nog steeds mag antwoorden met “Dag Hendrik”, ook al kan ze dat nu niet meer compenseren met Panini stickers of snoepgoed. Met een ouderwetse babbel zal ik dan meer dan genoegen nemen.
Dag Gonda, en bedankt.
