’s Ochtends gaan we naar de bakker.
De laatste jaren staan we daar geregeld nog een uurtje vroeger dan de jaren voordien. We kopen Franse stokbroden en croissants. Ook dat zijn er de laatste jaren steeds meer geworden. Tijdens het ontbijt bespreken we welk dorpje we vandaag zullen bezoeken. Daar waar er die dag een marktje is of waarvan er met zekerheid geweten is dat er keramiekwinkeltjes zijn, winnen niet geheel onlogisch steeds de discussie.
Wanneer de markten bezocht zijn, de souvenirs gekocht en de “bonjour’s” en “merci’s” in de lokale cafeetjes uitgedeeld werden, keren we huiswaarts voor een namiddag aan het zwembad. We schermen de leesboeken, cryptosaurussen en andere puzzelboeken angstvallig af van het kinderlijke geplons en gespetter. Afsluiten doen we met een uitgebreide apéro, met een Picon bière of een Ricard voor de liefhebbers, en een diner waar ieder om beurt verantwoordelijk voor is. Zo hoeven we elk maar één dag van de week echt na te denken over het avondeten terwijl we over de lokale markt lopen, en kunnen we de andere dagen van de week iets langer aan het zwembad blijven liggen om nadien rustig de voetjes onder de tuintafel te schuiven.
Er zijn maar weinig andere weken in het jaar waarin we zo gedisciplineerd dagelijks dezelfde planning volgen. Onze dagplanning tijdens de jaarlijkse gezinsvakantie is een soort traditie geworden. Een traditie die ontstond zoals dat bij de beste gezinstradities gebeurt. Ze kondigen zichzelf niet aan. Je doet gewoon iets, het bevalt, en je doet het nog eens. En voor je het weet hoort het erbij. Dit is voor ons hoe vakanties werken. Misschien bepalen die bijhorende rituelen zelfs net wanneer het pas écht vakantie is geweest. Als een soort deugdzame cirkel waarin we liefst zo lang mogelijk blijven ronddraaien, net zolang we ook de ijsblokken in onze Ricard kunnen laten ronddraaien.
Een lange tijd geleden deden we dit alles nog onder ons vijven: vader, moeder, zuster, en broeders. Druppelgewijs kwamen daar vervolgens de partners bij, en sinds een tweetal jaar ook de vruchten van deze succesvolle samenwerkingen. Voor de volgende editie mogen daar overigens alweer extra monden bijgeteld worden. En zo wordt die ochtendlijke bestelling bij de bakker alleen maar groter, en blijft ook het vervroegde opstartuur vermoedelijk nog even van kracht.
Toch mochten we er ook deze jaargang al een extra personage bijtellen. De mevrouw van het zwembad maakte plots haar blijde intrede. Ik moet toegeven dat ze relatief onverwacht ten tonele kwam, in een vlaag van pedagogische duimzuigerij om het ontembare enthousiasme rond het vakantiehuiszwembad enigszins binnen de perken te kunnen houden. Dat een tweejarige peuter gelooft in Sinterklaas en de tandenfee mochten we dan al wel weten, maar blijkbaar dus ook in Zuid-Franse zwembadmedewerkers met zeer specifieke werkuren.
Wie ze juist is en hoe ze er ongeveer uitziet, dat weet eigenlijk niemand. We weten alleen dat ze de machtiging heeft om het afdekzeil van het zwembad te halen én dat dit met de precisie van een Zwitserse klok gebeurt tijdens het dagelijkse middagdutje. Dit zeer strikte openingsbeleid, in combinatie met haar moeilijke telefonische bereikbaarheid, doet vermoeden dat ze nog andere zwembaden in de regio onder haar hoede heeft. Ongetwijfeld een drukbezette baan, maar qua jobvoldoening kan het alleszins wel tellen. Ik heb nog maar weinig kinderharten gelukkiger weten zijn dan wanneer ze te horen krijgen dat mevrouw is langs geweest, en maar zelden zoveel lieve peuterwoorden horen richten aan een onbekende vrouw die niet eens hun taal spreekt. Maar de taal van de zwembadliefde is universeel, zo blijkt, en de vriendschapsband tussen mevrouw en peuter heeft duidelijk de vorm van een opblaasbare zwemband.
Morgen rijden we alweer terug naar huis. De bakker blijft hier, het zwembad gaat voor langere tijd dicht en volgend jaar doen we alles opnieuw. Ik vermoed dat de mevrouw van het zwembad er dan ook weer bij zal zijn. Misschien herinnert binnen enkele jaren niemand zich nog wanneer ze precies haar intrede maakte. Net zoals niemand nog goed weet sinds wanneer de ochtendritten naar de lokale bakker een vaste gewoonte werden, of in welk jaar we welk dorpje nu weer exact bezocht hebben. De mevrouw van het zwembad blijft in ieder geval van harte welkom. Goedkoop en discreet personeel dat uitsluitend tijdens de middagdutjes werkt? Veel beter gaan we niet vinden. Zolang ze aan die voorwaarden blijft voldoen, hoeft ze zichzelf – net zoals dat gaat bij de beste tradities – niet aan te kondigen.
