Het is vandaag de laatste dag van het jaar 2020. 

Het was een buitengewoon jaar.
Buitengewoon anders, want het dagdagelijkse leven werd plots op z’n kop gezet.
Maar ook buitengewoon mooi, want het leek alsof we dit jaar zowaar tijd bijgekregen hadden.

Er ontstond tijd en ruimte voor dingen waar we voordien enkel luidop over durfden spreken of dromen, omdat we onszelf toen wijsmaakten dat er jammer genoeg toch geen tijd voor was. Dat kon nu niet meer. Omdat het ene niet meer mocht of kon, lag het andere plots binnen handbereik. En toch zullen we morgen weer achterblijven met de vraag waarom we die tijdelijke kans dan niet gegrepen hebben. Niet, of alleszins niet voldoende. Het gevoel dat ik hier de voorbije maanden eens iets meer had kunnen schrijven, steekt nu al tot vervelens toe de kop op. 

Ik besef dat dit meteen mijn laatste zinnen worden van dit jaar. Een jaar waarin ik misschien meer tijd om te schrijven had dan anders. Ik vermoed dat ik dit wellicht binnenkort nog beter zal begrijpen.
Ik schrijf deze zinnen aan de tafel die sinds een aantal maanden mijn bureau is geworden. De eettafel werd mijn bureau en de salontafel werd de eettafel. Die plaatsten we recht voor het tv-toestel, zodat we de laatste gang van zaken over de impact op ons dagelijkse leven goed zouden kunnen volgen. We willen weten wanneer de eettafel terug voltijds eettafel wordt. We willen weten wanneer mijn bureau terug richting Brussel kan verhuizen. We willen weten of er nieuws is over vroeger.

Veel nieuw nieuws was er niet de afgelopen dagen. We zagen en hoorden iedereen vooral afscheid nemen van 2020. Iedereen is al lang klaar met dit jaar. We willen het achter ons laten, we willen verder. Of beter, we willen terug. Terug naar vroeger, terug naar het normaal. Maar deze teller loopt alleen vooruit. Morgen is het gewoon weer maandag en zal er voorlopig niets veranderd zijn. Het enige nieuws morgen wordt het nieuwe jaar. Misschien moeten we net daarvoor dankbaar zijn, en proberen er toch nog even van te profiteren. Er mag morgen dan wel nauwelijks iets nieuws zijn, het zal nog steeds buitengewoon zijn.