Foto’s van ons gezin.

Tekeningen en andere knutselwerkjes van Lou.

Een afspraakherinnering van de dierenarts en eentje van de autokeuring.

Uitnodigingen voor toekomstige feestelijkheden.

Geboortekaartjes van kinderen van vrienden.

Een doodsprentje, dat ook.

Wat op de deur van onze frigo hangt, is een overzicht van ons dagelijkse leven. Onze frigo bewaart niet alleen onze voedingswaren, maar ook onze herinneringen aan gisteren en de gebeurtenissen van morgen. Tot die vaststelling kwam ik eerder deze week, toen ik voor de zoveelste keer opstond van mijn werkplek aan de keukentafel en de korte wandeling richting onze grijze keukenvriend inzette. Waarna meteen een tweede vaststelling volgde: ondanks mijn naïeve hoop was er niet miraculeus iets lekkers bijgekomen op één van de lege schappen.

Lichtjes onvoldaan wandelde ik dan maar terug en wierp ik me volledig op die ene vaststelling die wel verrijkend was: mijn plotse besef dat onze frigo ook een soort uithangbord van het dagelijks leven blijkt te zijn, en naast een verkoelingsfunctie voor onze etenswaren dus ook een verwarmingsfunctie voor ons hart lijkt te hebben. Misschien dat de ‘E’ van die ecoscoresticker dan toch voor ‘Emo’ staat? Het zou zomaar kunnen.

In tegenstelling tot wat in de frigo bewaard wordt, staat er op de zaken die op de frigo hangen géén vervaldatum of verdere bewaarinstructies. We kiezen er zelf voor hoe lang de foto’s, tekeningen of andere souvenirs aan de frigodeur blijven kleven en of ze al dan niet ooit naar een fotoboek, of erger, een doos op zolder, worden overgehemeld. Er is daarbij ook geen vaste compositie van hoe de verschillende zaken opgehangen dienen te worden. Wat gisteren bovenaan hing, is morgen mogelijks al deels overschaduwd door een nieuwe gebeurtenis. De ongecontroleerde samenstelling op de deur is tijdelijk en verandert onbewust regelmatig van vorm, net zoals het leven. Jeetje, best heftig, zo’n heen-en-weer naar de frigo.

Om verder te gaan: als er dan toch één constante is in dit verhaal, moeten het wel de voorwerpen zijn die de boel voortdurend samenhouden. De magneten. Een allegaartje van kleine kunststukjes, zo goed als allemaal afkomstig van souvenirwinkels uit verre landen, plichtsbewust meegebracht door de liefste familieleden. Op de grijze, koude frigodeur houden de magneten vast wat ons warmte geeft. Schijnbaar elk exemplaar komt van een andere plek in de wereld, maar stuk voor stuk fungeren ze als ankers die alles wat onze wereld vandaag vormt op z’n plek houden.

Misschien zitten de mooiste dingen in huis dan niet in kaders, maar onder magneten. Onder een magneet hangt iets ten slotte niet omdat het perfect is, maar omdat het voor ons op dit moment belangrijk is.

En misschien is dat wat een thuis dan uiteindelijk is: een plek waar herinneringen en gebeurtenissen niet netjes opgeborgen worden, maar gewoon mogen blijven hangen tussen het dagelijkse leven. Naast het restje van gisteren, ergens tussen de yoghurt en de melk, bewaren we ook wie we waren en wie we morgen zullen zijn.

Misschien is onze frigo dan wel het echte middelpunt van ons huis. Dag in dag uit zacht brommend op de achtergrond, in een vreemdsoortige harmonie met het voeden van ons lichaam én onze geest.

Misschien is dat dan waarom we dingen aan onze frigodeur hangen. Omdat we sommige momenten gewoon dicht bij ons willen houden.

Op onze frigo hangt geen decoratie.

Op onze frigo hangt ons leven.

Met sinds kort een nieuwe, zwart-witfoto. Korrelig, klein en nog nauwelijks herkenbaar.
Van iemand die vandaag nog in onze hand past, maar wel al heel ons hart vult. En binnenkort ons leven opnieuw zal veranderen.

Zo kwam ik misschien wel tot de beste vaststelling: het mooiste aan onze frigo is niet wat erin of erop wordt bewaard, maar wat er nog onderweg is.