Lieve Lou

Met die woorden begint ons verhaal.

Lieve Lou, met tweemaal hoofdletter L. Symbolisch voor de liefde, dat andere L-woord dat pas met een hoofdletter geschreven wordt op voorwaarde dat ze écht groot is. En bij ons is de liefde écht groot, Lou. Onmetelijk groot zelfs, net zoals ze oneindig en onvoorwaardelijk is. Dat weet ik nu al, wanneer ik je dit schrijf op de ochtend van je eerste verjaardag.

Eén jaar geleden mochten we je verwelkomen in ons leven. Nadat je mama zowat een hele nacht op haar eentje had afgezien in de zetel beneden terwijl ik, onwetend, in een diepe slaap lag boven, liet je niet lang meer op je wachten toen we éénmaal in het ziekenhuis waren aangekomen. Op een herfstige zaterdagochtend, op de 25^ste dag van de maand november, omstreeks negen uur zeventien, zagen, voelden en hoorden we je voor het eerst. Wat er toen door me heen ging, kan ik amper onder woorden brengen. Maar ik denk niet dat ik ooit al gelukkiger was dan toen.

Eigenlijk kan ik alles wat er sinds die dag gevolgd is alleen maar omschrijven als de grootste vorm van geluk. Tijd met jou mogen doorbrengen, je zien lachen, spelen, groeien en zelfs huilen beschouw ik als het mooiste dat het leven te bieden heeft. Jouw leven werd meteen ook mijn leven. Ons gezin werd meer dan ooit mijn bestaan. En mijn liefde voor jou werd net zoals mijn liefde voor je mama een liefde met hoofdletter L.

Dit eerste jaar met jou erbij ging nog sneller voorbij dan alle andere jaren voorheen. Later zal je ongetwijfeld nog leren dat een jaar lang is wanneer je naar iets mag uitkijken, maar dat het zo voorbij is wanneer je kan terugblikken op alles wat je gelukkig maakt. Ik zal me dit jaar vooral herinneren als het jaar waarin wij en de rest van onze wereld jou leerden kennen. En omgekeerd ook trouwens, want vandaag lijk je al goed te weten en te beseffen wie er regelmatig in ons leven vertoeft. Je lijkt je snel comfortabel te voelen bij mensen en op plekken die je nog maar net kent. Maar ook de openheid en de verwondering waarmee je iedereen en alles dat nieuw is benadert, is hartverwarmend om te zien. Ik hoop dat je dit nog lang zo eerlijk en onbevangen kan blijven doen.

Als je je afvraagt of dat dan de reden is waarom ik een brief schrijf aan een éénjarige, is het antwoord volmondig “ja”.

Omdat iets neerschrijven nu éénmaal kan helpen om het te bevatten. Ik beloof je daarom om van deze brieven aan jou een jaarlijkse gewoonte te maken.

Omdat de tijd van het leven zo snel gaat en we vaak te weinig stilstaan bij de essentie van ons geluk. Die essentie voor mij, ben jij.

En omdat ik niet zeker weet of je dit ooit zal lezen maar aan het tempo dat je dit voorbije jaar boekjes en verhaaltjes hebt verslonden, acht ik de kans toch reëel. En dan wil ik dat, wanneer je dit ooit leest, je zal weten dat je geliefd bent. Vanuit een liefde met hoofdletter L.

Ik hou heel veel van je.

Veel liefs,
Papa