“Wat mógen we jullie wensen voor het nieuwe jaar?”

Zo luidde de vraag die ik mijn grootouders stelde tijdens het voorbije kerstfeest, op het moment dat het mijn beurt was om mijn nieuwjaarswensen uit te spreken. Traditiegetrouw kwam weer elk kind en kleinkind aan de beurt, en met die vraag, samen met een lichte vorm van gêne, kaatste ik de kerstbal terug naar mijn grootouders. Want als je pas als veertiende kleinkind aan de beurt komt, is het verdomd lastig om niet de wensen te herhalen die net voordien uitgesproken werden door je jongere familieleden.

Na mijn vraag bleef het een paar seconden stil langs grootouders’ kant maar al snel kwamen de welbekende wensen naar boven. In volgorde van belangrijkheid klonk het ongeveer als volgt: een goede gezondheid, veel op bezoek komen, lekker eten en drinken. En bij elke wens knikte en beaamde ik goedkeurend en wenste ik het de goede mensen ook van harte toe. Na een vijftal minuten was het volgende slachtoffer alweer aan de beurt en kon ik terug plaatsnemen aan tafel om in stilte, en met een bijgevuld glas rode wijn, verder te luisteren naar de beter voorbereidde wensen van de volgende in rij.

Want zo was het. Het waren niet mijn meest originele nieuwjaarswensen dit jaar, aangezien de essentiële voorbereidingen die ik andere jaren wel trof, dit jaar vermoedelijk in mindere mate werden getroffen. Wegens tijdgebrek, schonk ik mezelf in gedachten een goedkoop excuus. Meteen gevolgd door het besef dat dit zowat mijn meest gebruikte excuus van het voorbije jaar moet zijn geweest. Weinig tijd. Nauwelijks tijd. Geen tijd. Dat terwijl iedereen altijd evenveel tijd heeft, zo luidt één van de wijsheden van een bevriende collega. De tijd zal leren dat hij gelijk heeft. Dit bedenksel overpeinzend bedacht ik me plots wél een originele nieuwjaarswens. Dat we binnen een jaar mogen terugkijken en zien dat we terug tijd hebben kunnen maken om de dingen te doen die we eigenlijk echt zouden moeten doen. Of dat er terug tijd was om de dingen te doen die we het liefst zouden willen doen. Ik wens het iedereen toe. Mijn grootouders. Mijn familie. Mijn lief. U. Mezelf. Dat 2018 het jaar moge zijn dat er terug tijd was.

Het jaar dat er terug tijd was om vaker bij mijn grootouders langs te gaan, om met een goed voornemen te starten. Dat er terug tijd was om meer met vrienden af te spreken, al dan niet om meer pinten te drinken. Of tijd om zelf eens te koken voor de keukenprinses die me quasi elke avond toestaat om de voetjes onder tafel te schuiven.

Het jaar dat er terug tijd was om meer te sporten. Of tenminste terug tijd om een beter excuus dan tijdgebrek te verzinnen.

Het jaar dat er terug tijd was om ook eens naar de B-kant van een vinylplaat te luisteren en zo nieuwe klassiekers te ontdekken. Dat er terug tijd was om die ongelezen boeken vast te nemen in plaats van ze enkel uit te stallen en af te stoffen. Of tijd om eindelijk die stapel magazines te lezen die je wekelijks meepikt vanop het werk.

Het jaar dat er terug tijd was om voor eens en voor altijd die lamp in de slaapkamer te fixen. Of in ieder geval tijd om deftig te argumenteren waarom dat niet zo eenvoudig is als het wel lijkt.

Het jaar dat er terug tijd was om meer op reis te gaan, naar Barcelona, Rome of Parijs, al was het maar om die Bongobonnen nog net op tijd te besteden. Of tijd om goedkope vliegtickets te zoeken zodat we eindelijk die verre reis kunnen plannen.

Het jaar dat er terug tijd was om nieuwjaarswensen voor mijn grootouders voor te bereiden op de manier zoals het hoort.

Het jaar dat er terug tijd was om hier een pleidooi voor meer tijd te kunnen neerschrijven.

Het jaar dat er terug tijd was.