Er hangt sinds kort een gezellig sfeertje van samenhorigheid op de plaatsen waar ik dezer dagen vertoef. Vergis je niet, dat aantal vertoefplaatsen is vrij beperkt. Het decor voor wat tegenwoordig mijn dagelijkse routine is, bestaat voornamelijk uit een studeerplek in één van de vele bibliotheken die Leuven kent, een terras van één van de cafés die aan live voetbalverslaggeving doen, en een plaats aan één van de lange tafels in Alma 1, het studentenrestaurant dat tijdens de examenperiodes telkens opnieuw kampt met een tekort aan personeel omwille van het ongeziene succes. Hoogdagen zijn het, niet alleen voor de Leuvense bibliotheken en terrassen, of voor Alma, maar ook voor iedereen die met een beetje regelmaat op zoek gaat naar dat aangename gevoel van samenhorigheid.

Voor de onwetenden onder ons: Alma 1 bevindt zich in de tiensestraat te Leuven. Dat is niet langer dan 5 minuten wandelen van je favoriete toog op de Oude Markt, dewelke dat dan ook mag zijn. Voor amper drie euro’s en een tiental eurocenten kan je er een relatief deftige maaltijd schoven met zowaar gratis extra frieten (plus mayonaise) en heerlijk fris kraantjeswater om al dat lekkere extra’s door te spoelen. Ik ben er al een vijftal jaar vaste klant. Student aan huis eigenlijk, zoals velen van mijn Leuvense generatiegenoten. Sinds een tweetal weken biedt Alma haar studenten de gelegenheid om tijdens het diner van 18u ook de WK voetbalwedstrijd mee te pikken die op datzelfde moment van start gaat. Hoewel mijn moeder het thuis nog steeds verbiedt om tv en maaltijden met elkaar te combineren, laat moeder Alma ons gelukkig wel naar de wedstrijden kijken. Op een groot scherm dan nog. Een groot scherm van weliswaar klein formaat, maar dat geheel terzijde. Het gevolg is dat er om 18u, in Alma 1 in de tiensestraat te Leuven, een gevoel van samenhorigheid heerst dat elders in de stad, op dat moment, niet snel terug te vinden is en dat door buitenstaanders niet snel begrepen wordt. Maar het feit dat er een groot aantal studenten op datzelfde moment, op dezelfde plaats en met quasi dezelfde maaltijd voor hun neus naar dezelfde wedstrijd zitten te kijken, creëert nu eenmaal een gevoel van samenhorigheid dat haast niet evenaarbaar is.

Het is logisch dat wij, Leuvenaars en Belgen, weer iets verdraagzamer en toleranter zijn tegenover elkaar nu we met het WK voetbal een nieuwe gemeenschappelijke liefde in onze studentenlevens hebben. En hoewel de stress omwille van moeilijke examens of onmogelijke sollicitaties nog steeds permanent voelbaar is, maakt die stress bij momenten plaats voor een ander soort spanning. Je merkt dat zo’n momenten in aantocht zijn wanneer de vertrouwde gezichten plots geverfd zijn in de kleuren van onze nationale driekleur. Of wanneer de bekende figuren plots aangekleed zijn met vlaggen, voetbalshirts of duivelse mutsen met bellen. Wanneer zulke toestanden waarneembaar worden, dan weet je dat onze heren voetballers in actie gaan komen. Het reeds bestaande gevoel van samenhorigheid krijgt op zo’n momenten dan een extra dimensie. Een nieuwe, duivelse wind maakt dan zijn intrede op de terrassen en in de bibliotheken en jawel, zelfs in Alma 1. En als er één buitenstaander is die dit gevoel van samenhorigheid het best herkent en het meest toejuicht, dan is dat wel Sonja. Sonja Van Den Alma.

Sonja Van Den Alma is tegenwoordig één van onze beste vriendinnen. Het is Sonja die dagelijks onze bordjes vol schept en daarmee onze magen vult. Het is Sonja die dagelijks vraagt wat er bij onze vleesjes en onze groentjes mag geserveerd worden. Het is Sonja die bezorgd vraagt of we op dieet zijn als we vandaag eens geen frieten bestellen. En het is Sonja die voor ons om 18u het grote scherm van weliswaar klein formaat in werking zet en daarmee ook onze voetbalhonger stilt. En dat alles doet ze steeds met die vertrouwde, ontwapenende, doch licht verkouden lach van haar. Ze is dezer dagen voor de Leuvense student een symbool van samenhorigheid zoals die 23 Belgische toeristen in Brazilië dat zijn voor ons ganse Belgenland. Ja, ik heb het over Sonja Van Den Alma. Waar haar naam vandaan komt is nog steeds een even groot raadsel als het kapsel van Steven Defour, maar niemand lijkt zich daarover vragen stellen. Want Sonja Van Den Alma is een begrip, en Sonja Van Den Alma verdient minstens evenveel erkenning voor haar bijdrage aan het huidige gevoel van samenhorigheid als onze nationale voetbalheren.

Het moge duidelijk zijn: als de selectie voetballers binnenkort een hulde krijgt voor hun geleverde prestaties op de Grote Markt in Brussel, dan hoort Sonja Van Den Alma minstens een evenwaardige huldiging te krijgen op de Oude Markt in Leuven. Of zelfs een medaille. Of waarom geen standbeeld. En ik, ik wil daaraan bijdragen. En ik reken erop dat anderen mijn voorbeeld zullen volgen, want dat hoort nu eenmaal bij dat gevoel van samenhorigheid. Dat gevoel waar Sonja Van Den Alma dagelijks voor zorgt. Een standbeeld dus. Ik zal morgen alvast haar naam eens vragen.