Het is een zondag, de eerste zondag van de lentemaand mei, en ik zit in mijn zetel. Ik had mijn zetel graag ingeruild voor een Leuvens terrasje, maar het weer laat dit jammer genoeg niet toe. In een poging om toch een beetje een lentegevoel te creëren besluit ik me dan maar een Mojito te maken. Het werd een verdienstelijke poging. Ik was trouwens vergeten hoe graag ik dit dronk. En hoe heerlijk ik het vind wanneer de geur van verse munt mijn neusgaten vult. Ik probeer me te herinneren wanneer ik de laatste keer een Mojito gedronken heb, maar na een vijftal minuten vruchteloos nadenken geef ik het op. De laatste maanden stond er steevast Gin&Tonic op het menu wanneer er cocktails geconsumeerd dienden te worden. Het zal zowat het populairste drankje van het moment zijn, zo’n Gin&Tonic, bij uitstek onder reclamemensen. Dat krijg je dan als je in nieuwe omgevingen terechtkomt. Nieuwe drankjes. Niet dat me dat stoort, integendeel zelfs, maar op zo’n druilerige dag als vandaag grijp ik toch graag terug naar een goeie, oude vertrouwde Mojito. Nostalgie, quoi. Laten we het daarop houden.
Het overvalt me de laatste tijd wel vaker, dat gevoel van nostalgie. Eerder deze week liep ik op m’n dooie gemakje door mijn thuishaven Leuven. ’s Avonds, alleen, en onderweg naar huis. Voor het eerst sinds lang struinde ik nog eens door de verlaten straten en pleinen. En hoewel ik die vertrouwde straten en pleinen al zo vaak heb kunnen aanschouwen, stond ik plots foto’s te maken van de verlichte universiteitsbibliotheek op het Ladeuzeplein. Een toerist in eigen stad, zo leek het wel. Alsof ik de schoonheid van mijn eigen stad leerde herontdekken. Sinds een aantal maanden is Leuven niet langer het decor waarin mijn dagdagelijkse bezigheden zich afspelen, en dat werd me tijdens die avondwandeling nog eens extra onder de neus gewreven. Of de Gin&Tonic’s van eerder die avond er iets mee te maken hadden, laat ik wijselijk in het midden. Maar ook dat brengen nieuwe omgevingen dus met zich mee. Nieuwe decors. Brussel mag dan wel een mooie en bruisende stad zijn, het zal nooit Leuven zijn. Dat hoeft ook niet, voor alle duidelijkheid, zolang ik af en toe maar eens kan terugkeren naar huis. Naar Leuven. Naar een stukje verleden ook.
Dat is ook hoe reclameman Don Draper het beschrijft, ergens in de 13de aflevering van Mad Men. ‘Nostalgie is heimwee naar het verleden. Nostalgie herinnert ons aan wie we waren en aan wat we deden’. Net zoals een tweetal weken geleden, bijvoorbeeld, toen we met vrienden nog eens ouderwets op café gingen en daarbij constant herinnerd werden aan onze afgelopen studentenjaren. Bij zo’n gelegenheden doet nostalgie ons hunkeren naar vervlogen tijden. En hoewel we dan toch bijna uitsluitend Gin&Tonic aan het consumeren waren, in bovendien een andere stad dan Leuven, vond ik het toch ergens een geruststelling om op te merken dat sommige dingen ook helemaal niet veranderen. Dat we gewoon de draad weer kunnen oppikken waar we hem de laatste keer hebben neergelegd, bijvoorbeeld. In welke stad of bar dat toen ook mocht geweest zijn. Of dat we nog steeds plannen maken om binnenkort samen nieuwe dingen te doen. Eerst plannen voor de toekomst en, pas als er tijd over is, plannen voor het volgende weekend. En dat ze nog steeds beter kunnen drinken dan ik. Al volgt die bevestiging wel altijd pas de dag nadien.
Some things never change. En in de snel veranderende wereld van vandaag is dat misschien nog wel de grootste geruststelling. Op dit moment, op deze fase in het leven, verandert alles nog elke dag. Geruisloos. Zo ergens tussendoor. Het valt niet meteen op, tenzij tijdens ouderwetse gesprekken op café, tijdens een avondlijke wandeling door de stad of dankzij de geur van verse munt uit het glas voor mijn neus. Het leven is vreemd, en omdat het er alleen maar vreemder op dreigt te worden kunnen we er beter nu het beste van maken. Al was het maar om er straks het gevoel van nostalgie mee te kunnen voeden. Want wat nostalgie is voor het leven, is deze Mojito voor mij op een druilerige dag als vandaag. Probeer maar eens zonder.
